Tradycyjnie, rozwój oprogramowania był zarezerwowany dla nielicznych, którzy poświęcili lata na naukę sztuki pisania kodu. Ostatnio jednak ta sztuka jest demokratyzowana dzięki postępowi w platformach low-code i no-code, które umożliwiły nawet użytkownikom z ograniczonym lub zerowym doświadczeniem programistycznym tworzenie funkcjonalnych aplikacji. Ta fundamentalna zmiana wpływa obecnie na to, jak firmy podchodzą do rozwoju aplikacji: staje się on bardziej dostępny, wydajny i opłacalny.

Artykuł szczegółowo analizuje low-code i no-code, aby zbadać, co oferują, jakie są ich korzyści, ograniczenia oraz co przyniesie przyszłość w zakresie rozwoju oprogramowania.

Czym jest Low-Code?

Rozwój low-code to forma tworzenia oprogramowania, która ma na celu uproszczenie rozwoju aplikacji poprzez redukcję czasu poświęcanego na pisanie kodu. Zamiast złożonych języków programowania, deweloperzy budują aplikacje za pomocą interfejsów wizualnych, komponentów typu „przeciągnij i upuść” oraz podstawowej logiki. Podejście to służy zarówno profesjonalnym deweloperom dążącym do zwiększenia szybkości w swoich procesach pracy, jak i osobom niebędącym deweloperami, które chcą tworzyć funkcjonalne aplikacje z jak najmniejszą ilością kodowania.

Podstawowe cechy platform low-code obejmują: 

Wizualny rozwój z możliwością dostosowania: Interfejsy „przeciągnij i upuść” z gotowymi komponentami przyspieszają pracę, a opcje kodowania mogą być wykorzystywane przez deweloperów do spełniania zaawansowanych lub unikalnych wymagań.

Elastyczność: Profesjonalni deweloperzy mogą dodawać niestandardowe skrypty lub moduły w celu rozszerzenia funkcjonalności.

Skalowalność: Platformy klasy korporacyjnej obsługujące złożone aplikacje wymagające skomplikowanego przetwarzania danych.

Zarządzanie i bezpieczeństwo: Natywne narzędzia zapewniają, że aplikacje spełniają standardy zarządzania IT, bezpieczeństwa i zgodności.

Czym jest No-Code?

Platformy no-code idą o krok dalej, nie wymagając w ogóle znajomości kodowania. Korzystając z czysto wizualnych interfejsów programistycznych, umożliwiają użytkownikom nietechnicznym tworzenie aplikacji poprzez przeciąganie i upuszczanie komponentów oprogramowania. Podczas gdy prostota i łatwość użycia są głównymi priorytetami platform no-code, najlepiej nadają się one do mniejszych projektów lub tych na poziomie działów, które mają bardzo ograniczone wymagania dotyczące dostosowywania. Kluczowe cechy platform no-code to:

• Czysto wizualny rozwój: Intuicyjne interfejsy, które umożliwiają użytkownikom tworzenie aplikacji bez pisania kodu.
• Ograniczone możliwości dostosowywania: Ograniczona elastyczność ze względu na predefiniowane architektury i komponenty.
• Uproszczone przypadki użycia: Idealne do tworzenia prostych aplikacji o jasno określonych, wąskich celach.

Platformy Low-Code kontra No-Code

Chociaż zarówno platformy low-code, jak i no-code zostały stworzone w tym samym celu, aby ułatwić proces tworzenia aplikacji, mają one różne rynki docelowe i potrzeby projektowe:

Dostosowanie: Jest to możliwe w platformach low-code, które zapewniają deweloperom dużo miejsca na włączanie niestandardowego kodu dla bardziej zaawansowanych funkcjonalności. Rozwiązania no-code są mniej elastyczne. Grupa docelowa: Low-code jest zaprojektowany tak, aby był odpowiedni zarówno dla profesjonalnych deweloperów, jak i „deweloperów obywatelskich” (citizen developers), podczas gdy no-code jest skierowany wyłącznie do odbiorców nietechnicznych. Skalowalność: Platformy low-code są zazwyczaj bardziej solidne i będą w stanie obsługiwać większe projekty na poziomie korporacyjnym, podczas gdy platformy no-code są najlepsze dla aplikacji na mniejszą skalę. Zalety platform Low-Code/No-Code

Rosnące wykorzystanie platform low-code/no-code świadczy o ich łatwości i zaletach:

• Łatwość użycia: Uproszczone procesy rozwoju umożliwiają użytkownikom skupienie się na spełnianiu wymagań biznesowych bez szerokiej wiedzy technicznej.
• Przyspieszony rozwój: Gotowe komponenty i narzędzia wizualne pozwalają użytkownikom tworzyć aplikacje znacznie szybciej niż tradycyjne metody.
• Efektywność kosztowa: Skrócony czas rozwoju i mniejsza złożoność utrzymania prowadzą do znacznych oszczędności kosztów.
• Inteligentniejsza automatyzacja: Procesy workflow i integracje z innymi systemami są lepiej zautomatyzowane, co poprawia wydajność.
• Większa elastyczność: Szybsze dostosowanie do zmieniających się potrzeb lub wymagań zgodności.
• Większa pula deweloperów: Zasoby nietechniczne mogą również rozwijać aplikacje, co zwiększa pulę talentów.
• Lepsze doświadczenie klienta: Aktualizacje są szybsze, a rozwiązania są lepiej dopasowane do potrzeb użytkowników.
• Większa prywatność i bezpieczeństwo: Wrażliwe zadania rozwojowe mogą być wykonywane wewnętrznie, zmniejszając podatność na ryzyka związane z stronami trzecimi.

Ograniczenia platform Low-Code/No-Code

Pomimo swoich zalet, platformy low-code i no-code mają pewne wady:

• Zmniejszona elastyczność: Wbudowane funkcjonalności mogą nie spełniać wszystkich potrzeb dostosowywania, zwłaszcza w przypadku złożonych projektów.
• Ryzyka bezpieczeństwa: Zależność od dostawców platform w zakresie aktualizacji i środków bezpieczeństwa może narazić aplikacje na luki w zabezpieczeniach.
• Uzależnienie od dostawcy (Vendor Lock-In): Zmiana platformy może być wyzwaniem ze względu na zależność od zastrzeżonych narzędzi i architektur.
• Ograniczenia skalowalności: Platformy no-code, w szczególności, mogą mieć trudności z obsługą aplikacji na dużą skalę lub o wysokiej wydajności.

</figure